Łysienie bliznowaciejące – czym jest?

Łysienie bliznowaciejące to choroba, która może doprowadzić do trwałej i nieodwracalnej utraty włosów. W tym typie łysienia dochodzi bowiem do zniszczenia mieszków włosowych i zastąpienia ich tkanką włóknistą. Z mieszków, które uległy zabliźnieniu, nie mogą wyrastać już włosy.

Schorzenie to występuje dość rzadko. Spośród osób zmagających się z łysieniem, pacjenci z łysieniem bliznowaciejącym stanowią około 7% .

Jakie są przyczyny łysienia bliznowaciejącego?

Łysienie bliznowaciejące może być pierwotne lub wtórne. W pierwszym przypadku jego podłożem są czynniki genetyczne lub autoimmunologiczne. Ten rodzaj łysienia często towarzyszy też różnym wadom rozwojowym, np. rozszczepowi kręgosłupa czy zajęczej wardze. Jeśli chodzi o wtórne łysienie bliznowaciejące, to do jego wystąpienia może doprowadzić wiele różnych czynników zewnętrznych.

Niektóre z nich zostały wymienione w poniższej tabeli.

Łysienie bliznowaciejące – czym się objawia?

Łysienie bliznowaciejące jest przypadłością, która częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn. Jej objawy pojawiają się między 30. a 50. rokiem życia. Skóra głowy jest nadwrażliwa, swędzi, piecze, a nawet boli podczas dotykania. Ogniska choroby pojawiają się przeważnie w okolicy ciemieniowej i powoli się rozprzestrzeniają. W miejscach objętych procesem chorobowym skóra przypomina bliznę: jest błyszcząca, ścieńczała i nie ma widocznych mieszków włosowych. Włosy występują na niej tylko jako pojedyncze kępki.

Oprócz skóry głowy, łysienie bliznowaciejące może atakować również inne obszary, np. rzęsy, brwi oraz pachy.

Czy można wyleczyć łysienie bliznowaciejące?

Łysienie bliznowaciejące jest schorzeniem nieuleczalnym, jednak można zahamować jego postęp. Im wcześniej podejmie się z nim walkę, tym większa szansa na powodzenie. Trzeba pamiętać, że gdy dojdzie już do zabliźnienia mieszków włosowych, to nie wyrosną z nich już nigdy włosy i można je uznać za stracone. Warto podjąć szybko leczenie, by jak najwięcej mieszków udało się ocalić.

Metody leczenia łysienia bliznowaciejącego

Łysienie bliznowaciejące jest trudne do rozpoznania, ponieważ podobne cechy kliniczne mogą występować także w zaawansowanym łysieniu androgenowym lub plackowatym. Dlatego wymagana jest precyzyjna diagnostyka różnicowa. Oprócz badania trichoskopowego często wykonuje się również biopsję. Do badania histopatologicznego pobierany jest wycinek skóry, który następnie jest oglądany pod mikroskopem.

Leczeniem łysienia bliznowaciejącego zajmuje się dermatolog trycholog. W początkowym stadium łysienia bliznowaciejącego wprowadzane jest leczenie farmakologiczne. Leki stosuje się zarówno miejscowo, jak i doustnie. Dobre efekty przynosi np. doustna terapia steroidami oraz stosowanie miejscowo mocnych glikokortykosteroidów. Uzupełnieniem leczenia są wybrane zabiegi trychologiczne. W niektórych przypadkach stosuje się leczenie chirurgiczne – przeszczep włosów. Z metody tej można skorzystać wtedy, gdy choroba jest w remisji i nie występują żadne przeciwwskazania.

Warto skorzystać z leczenia specjalistycznego, bo sposoby domowe nie są na tyle wystarczające, by zatrzymać postęp choroby.

Podsumowanie

Łysienie bliznowaciejące to jeden z najpoważniejszych i najtrudniejszych w leczeniu typów łysienia. Przy niepokojących objawach lepiej nie zwlekać z wizytą u trychologa. Dzięki wcześnie postawionej diagnozie można uniknąć nieodwracalnej utraty włosów.

Bibliografia:

1. Malinka W. (1999) Zarys chemii kosmetycznej. Volumed, Wrocław
2. Keis K. et al. Investigation of penetration abilities of various oils into human hair
fi bers. J Cosmet Sci, 2005
3. Griesbach, U. et al. Proteins: Classic Additives and Actives for Skin and Hair
Care. Cosmetics & Toiletries, 1998